Deze match tussen Chelsea en Manchester City leek niet op een voetbalwedstrijd, maar eerder op een snelcursus ‘Hoe maak je een rollercoaster van negentig minuten?’ In de 25e minuut was het Haaland die een goal scoorde, alsof hij een statement wilde maken dat dit niet zomaar een voetbalwedstrijd zou zijn – het zou een doelpuntenfestijn worden.
Nog voordat fans hun popcorn op hadden, knalde Silva de bal in het net in de 29e minuut. Alsof dat nog niet genoeg was, sprong Sterling in de 33e minuut naar voren als een verrassingsgast op een verjaardagsfeestje en scoorde een doelpunt voor Chelsea.
Manchester City liet zich niet kennen en Akanji stuurde het net in de 45e minuut naar de bovenste verdieping van het stadion met een verdedigende actie die meer leek op een spits die zijn moment van glorie opeiste.
Maar wacht, Haaland was nog niet klaar! Hij pakte een tweede doelpunt in de 47e minuut alsof hij wilde zeggen: “Ik kan niet wachten tot de rust om meer spektakel te bieden!”
Na de rust dacht Jackson van Chelsea: “Waarom niet meedoen aan dit doelpuntenfeestje?” en hij stuurde de bal in het net in de 67e minuut, alsof hij deelnam aan een gekostumeerd bal waar iedereen een doelpunt moest scoren.
Manchester City voelde de druk, maar Rodri, de onverschrokken krijger, antwoordde met een doelpunt in de 86e minuut, waardoor het stadion in lichterlaaie stond van de opwinding en verbijstering.
Maar de kers op de taart kwam in de 95e minuut toen Palmer van Chelsea het stadion liet ontploffen door de gelijkmaker te scoren. Het leek alsof het voetbalveld veranderde in een doelpuntenhemel, en de scheidsrechter was vastbesloten om ons te trakteren op extra tijd vol spektakel.
Uiteindelijk, na 90 minuten vol verwondering en verbijstering, was de enige conclusie dat deze wedstrijd niet zomaar voetbal was – het was een spektakel van doelpunten, een voetbal-Meerkamp waarbij de winnaar niet duidelijk was, maar het publiek absoluut de grote overwinnaar was.